De skrepr reis door de ogen van CEO Rinke Brands

"Een dag zonder iets verbeteren is een verloren dag. Of het nou code is, een proces, of hoe we voor onze mensen zorgen."

Ik begon als nerd. Niet de jongen die op zaterdag voetbalde, maar eentje die zat te programmeren, te debuggen en kapotte computers terug aan de praat te krijgen. Niet omdat het moest, maar omdat het kón.

Software is iets wat ik mezelf heb aangeleerd. Niemand op Urk gaf cursussen, dus ik gaf mezelf wel cursus. Boeken, fora, fouten, en op een gegeven moment: code die werkte. En dan, omdat ik nu eenmaal zo in elkaar zit, code die niet alleen werkte maar ook sneller werkte. En de week erna nog sneller. Daar komt waarschijnlijk mijn ergste karaktertrek vandaan: een hekel aan inefficiëntie. Aan handelingen die langer duren dan nodig is. Aan werk dat een computer beter kan doen dan een mens.

Met die drang ben ik samen met co-founder Geert Hoekstra het avontuur ingestapt. Skrepr is altijd van twee kanten gebouwd: Geert pakte de hardware-kant aan, ik de software-kant. Dat is sindsdien nooit echt veranderd, alleen groter geworden.

Computer Dokter was Geert. Code was ik.

In de begintijd heette het bedrijf Computer Dokter. Een mooie naam voor wat het toen was: kapotte laptops, vastgelopen Windows-installaties, mensen die hun foto's terug wilden. Dat was Geert's school. Hij had het geduld voor een schroevendraaier en de kennis om hardware uit elkaar te halen waar anderen al lang hadden afgehaakt.

Mijn school was de andere kant. Ik wilde geen kapotte laptops repareren, ik wilde dingen bouwen. Software die een proces overneemt. Een tool die saai werk wegsnijdt. Een dashboard dat in één blik laat zien wat er bij een klant écht aan de hand is. Vanaf dag één was dat mijn hoek. Vanaf dag één liepen we daarmee in twee parallelle lijnen.

Op een gegeven moment liepen die lijnen ver genoeg uit elkaar dat de naam Computer Dokter niet meer paste. Niet omdat we ophielden te repareren, maar omdat we ook bouwden, optimaliseerden, automatiseerden. Skrepr werd de paraplu, met daaronder twee pijlers die elkaar versterken: tech-IT, om bedrijven draaiend te houden, en software-ontwikkeling, om bedrijven dingen te laten doen die ze eerder niet konden.

17 jaar in cijfers

17 jaar is lang genoeg om iets te bewijzen, en kort genoeg om nog niet aangekomen te zijn. Een handvol cijfers waar we zelf ook nog iets aan hebben:

Wat we hebben gebouwd, geleerd, en weggesneden

Niet alles wat we zijn begonnen, bestaat nog. We hebben jarenlang een Skrepr Shop op Urk gehad. Inmiddels gesloten, niet omdat het fout was, maar omdat het niet meer paste bij waar we heen wilden.

Een winkel openen leek toen logisch. Mensen kwamen langs, je had reuring, je was zichtbaar. Tot we merkten dat de toegevoegde waarde van een fysieke shop voor de klanten waar wij voor willen werken, te klein was. We sloten 'm.

Wat dat ons heeft geleerd: je hoeft niet alles te houden wat je ooit hebt opgebouwd. Sterker, het wegsnijden van wat niet meer werkt is even belangrijk als het opbouwen van wat wel werkt. Skrepr is na elke afsluiting scherper geworden. Minder verspreide energie, meer focus op waar we echt het verschil maken: software bouwen waar bedrijven betere beslissingen mee nemen, en IT regelen waar je verder geen omkijken meer naar hebt.

Mensen zijn geen kostenpost

Hier krijg ik soms gefronste wenkbrauwen bij. Bij skrepr betalen we maandelijkse massages, een barbier die elke twee weken op kantoor staat, en zelfs nagelverzorging voor de fanatieke typ-vingers. Niet omdat het moet, en niet omdat we vinden dat we lief moeten doen. Wel omdat we geloven dat goed werkgeverschap geen kostenpost is, maar de motor van een bedrijf dat met mensen werk levert.

Een gespannen team levert middelmatige code af. Een team dat zich gezien voelt, presteert. Niet omdat ze "voor de baas" hun best doen, maar omdat ze het werk zelf als hun werk beschouwen. Dat verschil is in elk eindresultaat te zien: in de software die we afleveren, in de IT-omgevingen die we beheren, in hoe collega's met elkaar én met klanten omgaan.

Daarom investeren we ook in het minder zichtbare. Goede tooling waar collega's écht mee kunnen werken. Tijd om door te leren tijdens werkuren. Een open cultuur waarin een junior gewoon mag tegenspreken als de code beter kan.

Inefficiëntie irriteert me

Diezelfde redenering geldt voor het andere uiterste: ik heb een hekel aan tijd-verspilling. Een proces dat 40 minuten kost terwijl het er 5 zou kunnen zijn. Een spreadsheet die wekelijks handmatig wordt bijgewerkt terwijl een script het in een seconde kan doen. Een vergadering die met een Slack-bericht had gekund.

Geen leuke karaktertrek, wel waar. En het is precies de reden dat skrepr is wat het is. Onze klanten hebben dezelfde frustratie, ze kunnen er alleen vaak niet bij. Wij wel, want dat is ons vak. Aan de software-kant betekent het: tools bouwen die hetzelfde resultaat opleveren in minder stappen. Aan de IT-kant: omgevingen inrichten waar mensen niet meer wachten op een trage server, een vastgelopen update, of een mailbox die niet synchroniseert.

Dezelfde efficiëntie-drift heeft me ook geleerd om aan mezelf te denken. Werk slimmer, niet harder. Een bedrijf dat 24/7 om je heen moet draaien, is niet efficiënt georganiseerd. Daarom richt ik mijn weken zo in dat ik strategisch werk doe waar ik écht waarde toevoeg, en de rest delegeer aan mensen die het beter kunnen dan ik. Een goeie ondernemer maakt zichzelf op de meeste plekken overbodig.

We staan pas aan het begin

17 jaar is lang. Het is ook kort. Wat we tot nu toe hebben gebouwd is een fundering, geen eindstation. We hebben de schaal om impact te maken bij grotere klanten, de focus om in software én IT vooraan te blijven lopen, en de teamcultuur die mensen aantrekt die óók aan beter willen werken.

Wat de volgende fase brengt zien we onderweg. Ik deel mijn visie, ondernemerslessen en het kijkje achter de schermen op @rinke_brands op Instagram en op LinkedIn. Wil je weten waar we volgend jaar staan, dan weet je waar je moet zijn.

Wat ik wel beloof: we zijn niet klaar. En zolang ik me elke ochtend kan irriteren aan iets dat morgen beter kan, is dat ook nooit het geval.