Eén dag, zeven teams, zeven werkende apps: wat onze AI-hackathon liet zien

Zeven werkende apps in één dag bouwen klinkt als een opschepperij van een AI-leverancier. Toch stond het er, vrijdagavond om vijf uur: zeven teams, zeven draaiende applicaties, allemaal van niets naar iets in de tijd tussen koffie en borrel.

Ik mocht deze hackathon organiseren, en ik had stiekem twee verwachtingen. De eerste: dat het een leuke dag zou worden. De tweede: dat het me iets zou leren over hoe ver we inmiddels zijn met AI-ondersteund bouwen. Allebei waar. Maar wat me het meest is bijgebleven, is iets anders, en daar gaat dit stuk over.

Zeven teams, één vrijdag, nul excuses

De opzet was simpel. Verdeel iedereen in teams, geef ze een dag, en kijk wie aan het eind het meeste tastbaars kan laten zien. Geen lijst met opdrachten, geen vooraf bedachte winnaar. Wel een gezonde dosis competitie, want niets scherpt de geest zo als collega's aan de tafel ernaast die ook iets moois aan het maken zijn.

Wat eruit kwam, liep alle kanten op. Eén team bouwde SnackRun, een groeps-bestel-app voor als het hele kantoor zin heeft in een snack: kies een snackbar uit de buurt, iedereen zet zijn bestelling erbij, één persoon haalt op. Compleet met productfoto's, opties per winkel en een bestel-tray die meeloopt terwijl je scrollt.

Een ander team maakte Skrepr Facilities, een boekingsplatform voor dingen die we op kantoor aanbieden zoals stoelmassage en yoga, inclusief beschikbaarheid per aanbieder en synchronisatie met je agenda. Weer een ander bouwde de Jira Exportinator, die sprint-data uit Jira trekt en netjes in een datawarehouse zet zodat PowerBI er zo doorheen kan. Er kwam een capaciteits- en forecast-tool uit, een issue-feed die we SkreprBacon doopten, en mijn eigen team waagde zich aan Transcrebr: live transcriptie van een klantgesprek, terwijl het gesprek nog loopt context ophalen uit Confluence en HubSpot, en daar geciteerde bronkaarten en vervolgvragen uit genereren.

Zeven teams, zeven heel verschillende problemen, en aan het eind van de dag draaiden ze allemaal.

Eén dag, en toch een echte app: Security Dojo

Als ik er één mag uitlichten, dan Security Dojo. Niet omdat het de meeste regels code had, maar omdat het zo compleet aanvoelde.

Het is een gamified security-awareness training. Je werkt door hoofdstukken met korte trainingen, beantwoordt vragen, en verdient badges als je slaagt. De vragen zijn niet alleen meerkeuze. Bij sommige krijg je een screenshot en moet je het risico aanklikken: waar in deze e-mail zit de phishing-poging, welk stukje van dit scherm vertrouw je niet? Latere hoofdstukken blijven op slot tot je de badges hebt verdiend die ze ontgrendelen, dus je leert langs een uitgestippeld pad.

En het werkte. Je kon inloggen, een training starten, halverwege weglopen en later precies verdergaan waar je gebleven was. Er zat een admin-kant op met slagingspercentages en gemiddelde antwoordtijden. Dat is geen klikbare schets die uit elkaar valt zodra je er twee keer op tikt. Dat is een product, in een dag.

Dat moment, kijken naar iets wat er een paar uur eerder nog niet was en dat gewoon doet wat het belooft, dat is waar een hackathon om draait.

Waarom dit geen speelgoed is

Hier komt het deel dat ik echt wil overbrengen, zeker als je overweegt om bij ons te komen werken.

Het is verleidelijk om te denken dat dit verhaal gaat over hoe goed AI inmiddels is. Dat is het halve verhaal. Elk team bouwde met AI-assistentie, wat wij intern soms gekscherend vibe coding noemen: je beschrijft wat je wilt, de AI schrijft mee, en je beweegt sneller dan je ooit met de hand zou kunnen. Dat tempo is echt, en het is indrukwekkend.

Maar snelheid alleen levert geen werkende app op. Het levert een demo op die er goed uitziet tot je hem omdraait. Het verschil tussen de zeven dingen die wij die dag bouwden en een willekeurige weekend-prototype zit in iets saaiers en veel waardevollers: de basis eronder.

Elk team startte vanaf hetzelfde fundament, onze eigen core template. Daar zitten de dingen in ingebakken die je normaal pas onder druk mist. Tests die meelopen. Statische analyse die meteen klaagt als je iets raars doet. Een vaste architectuur, authenticatie, een CI-pijplijn die je code controleert voordat hij ergens landt. Het team achter SnackRun draaide aan het eind van de dag zesenveertig groene tests. Op een hackathon. Voor snacks.

Dat is het punt. AI haalt het tempo omhoog, maar iemand moet nog steeds weten welke vraag hij stelt, welke architectuur klopt, waar de randgevallen zitten en wanneer een antwoord van de AI gewoon fout is. De template vangt de rest. Samen tillen ze een snel in elkaar gezette demo naar iets wat je de week erna aan een klant durft te laten zien. Vakmanschap verdwijnt niet door AI. Het verschuift naar waar het hoort: naar de keuzes, niet naar het typewerk.

Wat een dag als deze echt oplevert

Aan het eind was er geen jury die een winnaar aanwees. Eerlijk gezegd hoefde dat ook niet. Iedereen had iets gezien wat hij of zij de ochtend ervoor niet voor mogelijk had gehouden, en je zag mensen al hardop nadenken over wat ze de week erna in een echt project zouden gebruiken.

Een paar dingen kwamen die dag samen die je niet kunt forceren. Slimme mensen die elkaar opjagen op een goede manier. De ruimte om iets te bouwen zonder dat er meteen een klant op wacht. En de bevestiging dat de manier waarop wij werken, snel bewegen zonder de fundering los te laten, geen mooie woorden op een sollicitatiepagina zijn maar iets wat je op een willekeurige vrijdag gewoon ziet gebeuren.

Want dat is uiteindelijk waar het over ging. Niet of AI ons werk overneemt, maar wat je ermee kunt als je weet wat je doet. Geef een goed team de juiste tools en een fundament dat de scherpe randen opvangt, en een dag is genoeg om iets te maken waar je trots op bent.

Als je dit leest en denkt dat je hier op je plek zou zitten, op een vrijdag als deze, dan hebben we waarschijnlijk iets te bespreken.

Nieuwsgierig hoe het is om hier te bouwen? Kijk eens of er iets voor je tussen zit op werken bij skrepr, of stuur me gewoon een bericht. Koffie staat klaar.